Nóż ceramiczny to nóż którego głownia wykonywana jest z dwutlenku cyrkonu (ZrO2), co nadaje jej wysoką twardość.
Sproszkowany dwutlenek cyrkonu jest prasowany pod bardzo wysokim ciśnieniem w prasie o kształcie głowni noża i tak przygotowany półprodukt jest spiekany izostatycznnie pod ciśnieniem (proces HIP - Hot Isostatic Pressing) w temperaturze około 1400 C przez 5–12 godzin. Po tym procesie powstaje głownia o twardości około 8,5 w skali Mosha. Dla porównania twardość stali to 6 do 6,5 a twardość diamentu to 10. Tak twarde ostrze wymaga ostrzenia na tarczy diamentowej ale w normalnym użytkowaniu należy to czynić raz na klika lat. Rękojeść może być wykonana z tworzywa sztucznego (poliamidu) (czasem zbrojonego włóknem szklanym), metalu np. stopów tytanu lub drewna, często szlachetnego: np. hebanu lub drewna orzechowego. Noże ceramiczne są lekkie, nierdzewne, obojętnie chemicznie, nie przewodzą prądu elektrycznego i nie oddziałują z polem magnetycznym.

Są wykorzystywane:
* jako noże kuchenne – nie zmieniają smaku i kolory potraw, np. sałaty i surowych ogórków, nadają się do krojenia mięsa bez kości i niezbyt twardych wędlin i wędzonek,
* w nurkowaniu - są lekkie i nierdzewne nawet w wodzie morskiej,
* przy rozbrajaniu bomb – są niemagnetyczne i nieprzewodzące,
* jako noże "codziennego noszenia" EDC (Everyday carry) - firma BÖKER produkuje składane noże ceramiczne.

Głownie ceramiczne są również kruche – mogą się rozbić jak szkło po upadku na twarde podłoże. Z tego powodu nie nadają się do trybowania kości, i krojenie czegokolwiek zamrożonego lub mięsa z kością. Ostrzem ceramicznym nie można również nic podważać.

Noże ceramiczne nie są wykrywane przez czujniki metalu, z tego względu mogą być zagrożeniem wszędzie tam gdzie wniesienie noża może być niepożądane. Aby zapobiec takiemu niebezpieczeństwu część firm produkujących noże ceramiczne umieszcza w ich rękojeści stalowy element.


Źródło: Wikipedia - Wolna encyklopedia